ഒരു ക്ഷേത്രാനുഭവം

ഭാഗവതവായന എന്ന അനുഭവം

ഭാഗവതസാരം

സപ്താഹസ്മരണ

My censor board

ഒള്ളതു പറയാമല്ലൊ സുഹൃത്തുക്കളെ, ശാന്തിവിചാരം ഒന്നും ഇപ്പൊ ഇല്ല. ശാന്തിയ്ക്കും പോവാറില്ല. നോവല് വിചാരമാണ് ഇപ്പോള്. അതു മാത്രം. അഞ്ചുമാസമായിട്ട്. അറുനുറു പേജോളം എഴുതി. അത് എഡിറ്റു ചെയ്ത് പരമാവധി ചുരുക്കി നാനൂറിന് അടുത്ത് ആക്കണം !

ഇതു തന്നെ ഇപ്പോഴത്തെ പണി. ബോറടിക്കുമ്പോള് ഫേസ്ബുക്കില് കയറും. അപ്പോള് അതിനേക്കാള് ബോറടിയാവും ചിലപ്പോള്. അധികം ആലോചിക്കാനൊന്നും മെനക്കെടാതെ അതും ഇതും ഒക്കെ കമന്റുകള് എഴുതാന് തുടങ്ങി. ചിലര്ക്ക് പരിഭവമായി. ചിലര് പിണങ്ങി. അതൊക്കെ അങ്ങനെ കിടക്കും.

നോവല് പ്രമുഖവ്യക്തികള് പരിശോധിച്ചു നല്ല അഭിപ്രായം പാസ്സാക്കാന് തുടങ്ങി. മൂന്ന് പ്രൊഫസര്മാര് നോക്കി. പാലക്കീഴ് നാരായണന് നമ്പൂതിരി , നീലമന കേശവന് നമ്പൂതിരി, തെക്കുംകൂര് തമ്പുരാന് സോമവര്മരാജ എന്നിവര്. ചെറിയ ഒരു ഭാഗം മാത്രമേ ഇവരുമായി ഇതുവരെ ഷെയര് ചെയ്തുള്ളൂ. വായിച്ച വ്യക്തികളുടെ അഭിപ്രായം കണക്കിലെടുത്ത് പലതവണ പരിഷ്കാരങ്ങള് വരുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

വൈദികപരിഷത്ത് എന്ന നമ്പൂതിരി ആചാര്യ സംഘടന ഇത് പ്രസിദ്ധീകരിക്കാന് താല്പര്യം പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന വസ്തുത സസന്തോഷം അറിയിക്കുന്നു. ഒരു പേജു പോലും വായിക്കാതെ തന്നെ. തീര്ച്ചയായും ഇതൊരു അംഗീകാരമാണ്.പക്ഷെ ആരെയും ഒന്നും ഏല്പിച്ചിട്ടില്ല.  

ശ്രീപദ്മനാഭദാസനെന്ന് അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ഉത്രാടം തിരുനാള് മാര്ത്താണ്ഡവര്മയ്ക്ക് രാജര്ഷി എന്ന പദവി കല്പിച്ചു നല്കിയത് ഈ സംഘടനയാണ്. അതിനുശേഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഔദ്യോഗികരേഖകളിലെല്ലാം ആ ബഹുമതിയാണ് വയ്ക്കുന്നത് എന്ന് അറിയുന്നു. വൈദികപരിഷത്തിന്റെ പട്ടദാനം വിവാദമായിരുന്നു. ബോധപൂര്വമായ അവഗണന നേരിടേണ്ടി വരുന്ന സ്ഥിതിവിശേഷം സമുദായത്തിനുള്ളപ്പോള് ആ പരിമിതി ആചാര്യസംഘടനയ്ക്കും വന്നു കൂടുക സ്വാഭാവികം. 

എന്തിനേയും നിരാകരിക്കുക എന്നതാണല്ലൊ കേരളീയരുടെ സാംസ്കാരികപ്രബുദ്ധത. അതൊരു പൊതുസ്വഭാവം ആയിരിക്കുന്നു. ആ പൊതുവികാരം കണക്കിലെടുക്കാന് മാധ്യമങ്ങളും എഴുത്തുകാരും ഒരു പരിധിവരെ പ്രേരിതരാകുന്നു. 

ആരും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചില്ലെങ്കില് വൈദികപരിഷത്ത് പ്രസിദ്ധീകരിക്കാമെന്ന് വാഗ്ദാനം ചെയ്ത ഇളങ്ങള്ളൂര് കൃഷ്ണന് നമ്പൂതിരിയോട് നോവലിസ്റ്റ് എന്ന നിലയില് എനിക്കുള്ള വ്യക്തിപരമായ നന്ദി ഈ ബ്ലോഗിലൂടെ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. 

ഇന്നലെ 350 പേജോളം പ്രിന്റെടുത്തു. ആദ്യവായനയ്ക്കുള്ള അവകാശം മറ്റാര്ക്കും വിട്ടുകൊടുത്തിട്ടില്ല. അത് എന്റെ കുടുംബിനിയായ ബിന്ദുവിന്റെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട  ജോലിയാണ്. അവരത് ആസ്വദിച്ചു വായിക്കുന്നതു കണ്ടപ്പോള് ഇനി ഇത് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചില്ലെങ്കിലും വേണ്ടില്ല എന്നു തോന്നി. നല്ല ഒരു ചിരി ആദ്യ പ്രതിഫലമായിക്കിട്ടി. അതിന്റെ തൃപ്തി മനസ്സില് നിറഞ്ഞു നിന്നു.

ഏറ്റ സപ്താഹ വായനക്ക് സന്തോഷത്തോടെ പോവാമെന്നു വിചാരിച്ചു. പക്ഷെ ഉച്ചയായപ്പോള് പ്രകൃതം മാറി. പ്രിന്റെടുത്തത് മുഴുവന് വായിച്ചപ്പോള് അവരുടെ മുഖത്തെ എക്സ്പ്രഷന് സാരമായ മാറ്റം. കമന്റ് ഒന്നും പറയുന്നില്ലതാനും. ശരിക്കും മൂഡോഫ്.  എന്തോ പ്രശ്നമുണ്ടെന്ന് തീര്ച്ച. ദോഷം പറയുന്ന കാര്യത്തില് അവര്ക്ക് എന്റെ ഗുണം കിട്ടീട്ടില്ല. (അതു ഭാഗ്യം). ഒരു ഒറ്റരാശി പ്രശ്നം വയ്ക്കേണ്ട അവസ്ഥ. പിന്നെ കിള്ളിക്കിറുക്കി ചോദിച്ചു. അവിടെയാണോ പ്രശ്നം, ഇവിടെയാണോ പ്രശ്നം എന്നൊക്കെ. ആരു മറുപടി പറയാന്... !

സത്യം പറയാമല്ലൊ, കുറച്ച് Adult content ഞാന് എഴുതിയിരുന്നു. അതിനോടായിരുന്നു ശ്രീമതിക്ക് പരിഭവം. സെന്സര് ചെയ്യേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത അവരെന്നെ ബോധ്യമാക്കി. ഒന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പാണ്, ഇത് കച്ചവടക്കാരുടെ കയ്യിലാണ് കിട്ടിയിരുന്നത് എങ്കില് ഒരു കാരണവശാലും ആ ഭാഗം ഡിലീറ്റ് ചെയ്യാന് പറയുകയില്ലായിരുന്നു. അശ്ലീലം ഇല്ലാത്ത എന്തു നോവല്... സുഖവായനയ്ക്ക് ഉള്ളതല്ലേ നോവല്.... പറയുമ്പോള് ഏതായാലും ശരിക്കും പറയണ്ടേ എന്നോര്ത്ത് ഞാനും പിശുക്ക് കാണിക്കാതെ വെച്ചു താങ്ങിയിരുന്നു  !

New generation trend കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കാന് എന്നെ പോലെ ഒരെഴുത്തുകാരന് പ്രയാസമാണ്.

My Novel

മാന്യസുഹൃത്തുക്കളെ,

വളരെയധികം വായനക്കാര് ഫോളോ ചെയ്യുന്ന ഒരു ബ്ലോഗാണ് ശാന്തിവിചാരം. വായനക്കാരുടെ സാന്നിദ്ധ്യവും അഭിപ്രായവും എനിക്ക് എന്നും പ്രോത്സാഹകമായിരുന്നിട്ടുണ്ട്. മറ്റൊരു കര്മത്തിലൂടെയും ലഭിക്കാത്ത ആത്മസംതൃപ്തിയാണ് ഞാന് അനുഭവിക്കുന്ന പ്രതിഫലം. അതുതന്നെയാണ് ദൈവാനുഗ്രഹം എന്ന് ഞാന് വിശ്വസിക്കുന്നു.

എന്നാല് കുറച്ചു കാലമായി ഇത് ഒരു ഹാംഗിഗ് സ്റ്റേജിലാണ്. ഇതിനു പല കാരണങ്ങളുണ്ട്. ബ്ലോഗില പ്രതികരിക്കുന്നതിനോട്‌ കാര്യമായ വിമുഖത പലരിലും കാണുന്നു. ഫേസ് ബുകിൽ പോലും പ്രതികരണം ഒഴിവാക്കപ്പെടുന്ന തരം ഗൌരവം ഉള്ള  വിഷയം ആണ് ഞാൻ പലപ്പോഴും എടുത്തു ഇടാറുള്ളത്.
ഫേസ് ബുക് ടൈം ലൈനാണ് ആള്ക്കാര്ക്ക് പ്രതികരിക്കുന്നതിന് കൂടുതല് സൌകര്യപ്രദം എന്നതു കൊണ്ട് കുറെ അധികം പ്രധാനപ്പെട്ട പോസ്റ്റുകള് അവിടെ ചെയ്യുകയുണ്ടായി. അതിന്റെ ലിംകും സ്ക്രീന്ഷോട്ടും ബ്ലോഗില ഇടുന്നതുപോലും ശരിയല്ല എന്ന അഭിപ്രായം ചില പ്രതികരണങ്ങളില് നിന്നും തോന്നി.   നല്ല രീതിയിലായാല് പോലും ബ്ലോഗില് ചിലരുടെ പേര് പരാമര്ശിക്കുന്നത് അവര്ക്ക് ഇഷ്ടമല്ലെന്നു മനസ്സിലായി. പരോക്ഷമായ വിവരസൂചനക കൾക്ക്  പോലും കനത്ത തിരിച്ചടികൾ ലഭിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരവസ്ഥ ഈ പ്രക്രിയയുടെ പാര്ശ്വഫലം ആയി ഉണ്ടായിരിക്കുന്നു.. ഇത്ര റിസ്ക്‌ എടുത്തു എന്തിനാണ് എഴുതുന്നത്‌ എന്ന് തോന്നുന്നു.

ആകയാൽ ഈ പ്രക്രിയക്ക് പൂര്ണ വിരാമം ഇടാൻ ഉള്ള പരിശ്രമങ്ങൾ പലതവണ നടത്തിയതായി കാണാം. എങ്കിലും പുതിയ  വിചാരത്തിന്റെ ചില്ലകൾ വെട്ടിക്കളഞ്ഞാലും ചിലപ്പോള വീണ്ടും പൊട്ടി മുളയ്ക്കും. ഇതുപോലെ. അങ്ങനെ സ്വാഭാവികം ആയി വരുന്നത് എഴുതുക. ഇതിനെ ഒരു ശീലം ആക്കാതെ ഇരിക്കുക എന്നത് ആണ് കരണീയം ആയിരിക്കുന്നത്.

നാലുമാസമായി ഞാനൊരു കഥയുടെ രചനയിലാണ്. ആ കഥയുടെ ഗതി എഴുതുംതോറും മാറി മാറി വരുമായിരുന്നു. അനേകം ആവൃത്തി മാറ്റി മാറ്റി എഴുതി. ഒടുവില  അത് അന്തിമ രൂപം കണ്ടു. ഏകദേശം 400 പേജ് നീളം വരുന്ന ഒരു നോവല് പണിശാലയിൽ പണി ഏതാണ്ട് പൂര്ത്തിയായതു പോലെ ആയി.  അതിനു മൂന്നു ഭാഗങ്ങൾ ആണ് ഉള്ളത്. ഒന്നും രണ്ടും ഭാഗങ്ങൾ ഒരുമിച്ചു പ്രസിദ്ധീകരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

രചന അല്ല പ്രശ്നം പ്രസിദ്ധീകരണം ആണ്. എങ്ങനെ പ്രസിദ്ധീകരിക്കും ആര് പ്രസിദ്ധീകരിക്കും. ആരെങ്കിലും  പ്രസിദ്ധീകരിക്കുമോ തന്നെ? ഇല്ല എന്നത് ആണ് മുന് അനുഭവം. അതിനു സൃഷ്ടിയുടെ ഗുണനിലവാരം മാത്രമല്ല മാനദണ്ഡം. സൃഷ്ടാവിന്റെ യോഗ്യത ആണെന്ന് തോന്നുന്നു വലുത്.

ഒരു നമ്പൂതിരിക്ക് നോവൽ എഴുതാൻ അവകാശം കൊടുക്കുന്നത് ശരിയാണോ?   അവൻ ശാന്തിക്കാരാൻ കൂടി ആയാല് ഒരിക്കലും ശരിയല്ല. ഒരു സന്ന്യാസി ഒരു നോവല്  എഴുതിയാൽ അയാളുടെ സന്ന്യസിത്വം പോകുമോ. മോശം ഭാഷ എഴുതിയാൽ നമ്പൂരിത്വം പോകുമോ.. ചീത്ത വാക്കുകള് കേള്ക്കേണ്ടി വരുന്നവരുടെ വായിൽ അതല്ലേ പറയാനും തോന്നുക..... എന്തായാലും കുറെ ആളുകള് അങ്ങനെ കരുതുന്നു.

ആള്ക്കാരുടെ ധാരണ ആണല്ലോ പലരുടെയും പ്രമാണം. നോവല് ഉപയോഗിച്ചാണല്ലോ ഇവിടെ ബ്രഹ്മവര്ഗ്ഗ അവഹേളനം ആഘോഷമായിട്ടു  ആരംഭിച്ചത്. അതിന്റെ തിരിച്ചടി ഉണ്ടാകുമോ എന്ന ഭയം ആകുമോ ഇതിനു പിന്നിൽ. ലോകത്തിനു സ്വീകാര്യം അല്ല എന്ന് കണ്ടാല്  ഈ നോവലും  എനിക്ക് പഴയപടി ഹോമിക്കേണ്ടി  വരും.

വന്ദേ ഗൌരീഹരാവിവ

പുതുവര്ഷം പിന്നിട്ട് ഒരാഴ്ചയും രണ്ടു ദിവസവും ആയി. ഈ ബ്ലോഗ് അത് അറിഞ്ഞ മട്ടില്ല. എന്തു ചെയ്യാം ഇതാ എനിക്കുള്ള ഒരു കുഴപ്പം. ഏതെങ്കിലും ഒരു ജോലിയില് വ്യാപൃതനായാല് അതില് തന്നെ മുഴുകിപ്പോകും. സെപ്തംബര് അവസാനം തുടങ്ങിയതാണ് ഒരു കഥ എഴുതാന്. ഇതുവരെ തീര്ന്നില്ല. തീരാറായി. മിനുക്കുപണികള് ഓരോ തവണ റിവ്യൂ ചെയ്യുമ്പോഴും. അങ്ങനെ ധാരാളം സമയം പാഴാവുന്നു. ഈ വര്ഷം അധികം ബ്ലോഗിങ് ഉണ്ടാവാനിടയില്ല.

കഥയുടെ പ്രസിദ്ധീകരണം സംബന്ധിച്ചും ധാരണ ഒന്നും ആയിട്ടില്ല. എന്റെ ആറാമത്തെയോ മറ്റോ നോവലാണിത്. ഇതില് പോസ്റ്റ് മോഡേണ് ആയ ഒരു ഫോര്ഗ്രൌണ്ട് ഈ കഥയില് കാണാം. ബാക് ഗ്രൌണ്ട് ക്ലാസ്സിക് ആണ്.  തുടങ്ങുന്ന ചാപ്റ്ററില് ഒരു വന്ദനശ്ലോകമുണ്ട്. ശ്ലോകം എന്നു പറഞ്ഞുകൂടാ. അര്ദ്ധശ്ലോകമാണ് അത്. അര്ദ്ധശ്ലോകം കൊണ്ടുതന്നെ ആശയം പൂര്ണം ആയാല് പിന്നെ നാലുവരി തികയ്ക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യമില്ലല്ലൊ.

അത് ഇപ്രകാരമാണ്

കവിതാം കാളിദാസം ച  

വന്ദേ ഗൌരീഹരാവിവ. 

ഞാനെഴുതിയ ആദ്യത്തെ അര്ദ്ധശ്ലോകമാണിത്. ഇത്രയേറെ മന്ത്രശക്തിയുള്ള വരികള് ഇതിനു മുന്പ് എഴുതിയിട്ടില്ല. എന്തിന് അധികം എഴുതണം. ശിവപാര് വതി മാരെ എന്നപോലെ ഞാന് കാളിദാസനെയും കവിതയേയും വന്ദിക്കുന്നു എന്നാണ് പ്രസ്തുത വരികളുടെ അര്ത്ഥം.

അനുഗ്രഹീതനായി എന്നൊരു തോന്നല്. ഗുരുകൃപാവശാല് എല്ലാം സുബദ്ധമാവട്ടെ.

എല്ലാവര്ക്കും   പുതുവത്സരാശംസകള്‍!