നിതേഷ് രാമായണം (12.11.26)
 |
| ഓര്‍മ ആകുന്ന രാവണൻ |
നിതേഷ് തിവാരിയുടെ രാമായണം ചലച്ചിത്രം കണ്ടു. മനസ്സു നിറഞ്ഞു. മൂന്നേ കാല്‍ മണിക്കൂര്‍ പെട്ടെന്നു തീര്‍ന്നപോലെ തോന്നി. മികച്ച തിയേറ്റര്‍ അനുഭവം. ഈ സിനിമയെ സാങ്കേതികമായി അപഗ്രഥിക്കേണ്ടതില്ല. പരസ്യതന്ത്രങ്ങളുടെ ആവശ്യവുമില്ല. കേരളീയരുടെ ഉള്ളിലുള്ള രാമായണത്തില്‍ ഈ സിനിമ വരുത്തുന്ന മാറ്റങ്ങളെക്കുറിച്ച് നോക്കണം. പശ്ചാത്തലത്തിലെ രാമായണത്തിന്‍റെ വെളിച്ചം നോക്കിയിട്ട് സ്ക്രീനിലേക്കു തിരികെ വരാം. ഗുരുതരമായ വിഷയമാണ് അതെങ്കിലും ഇത് സിനിമ കണ്ട ആവേശത്തില്‍ പെട്ടെന്ന് എഴുതുന്ന ലേഖനമാണ്. വിശദമായ രാമായണ അപഗ്രഥനമായി ഇതിനെ കാണേണ്ടതില്ല.
ശ്രീ നിധീഷ് തിവാരി അസുരന് പ്രാധാന്യം കൊടുത്തുകൊണ്ടും ദേവനെ പരിമിതപ്പെടുത്തിയും പുരാണകഥയെ കാലോചിതമായി വ്യാഖ്യാനിച്ചിരിക്കുന്നു! കാലം അത് ആവശ്യപ്പെടുന്നതായും തിരിച്ചറിയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അത് സ്വാഭാവികമാവണം. ദേവന്മാര്‍ ചമയുന്ന അസുരന്മാരെക്കാള്‍ എത്രയോ ഭേദമാണ് സാക്ഷാല്‍ അസുരന്മാര്‍ എന്ന് ജനങ്ങള്‍ക്കു തോന്നിയിരിക്കാം.
രാമപക്ഷം പിടിച്ച് അസുരരേക്കാളധികം അധര്‍മ്മവും അസത്യവും ആചരിക്കുന്ന അഭിനവസനാതനന്മാര്‍ വിജയം തെളിയിച്ചു നില്‍ക്കുകയാണല്ലൊ! അവരില്‍ നല്ലവരും ഉണ്ടെന്നതു മറക്കുന്നില്ല. എന്നാലും അവരുടെ തത്ത്വശാസ്ത്രങ്ങള്‍ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് മറുപടി തരാത്ത പ്രത്യേക ടൈപ്പാണ്. അതൊരു തട്ടിക്കൂട്ട് എമര്‍ജന്‍സി വിന്‍ഡോ ആയിരിക്കാം. അതിനെ വിമര്‍ശിക്കാന്‍ ഞാനാഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. അതിനു മുമ്പ് ആയതു രൂപം കൊള്ളാനിടയായ സാഹചര്യം ആദ്യമേ നിര്‍ണയിക്കേണ്ടതുണ്ട്..
അസുരന്മാരെ ഈ ചലച്ചിത്രം ദേവന്മാരാക്കി ചിത്രീകരിക്കുന്നില്ല, ദേവനും അസുരനും തമ്മിലുള്ള അതിര്‍ വരമ്പ് തിവാരിജി നിലനിര്‍ത്തുന്നു. ഇന്നത്തെ പ്രയുക്തമായ മതത്തിന്‍റെ തലങ്ങളില്‍ ഈ വിവേചനരേഖ ഉണ്ടോ? അതിനെതിരായ പ്രക്ഷോഭങ്ങളല്ലേ ഉള്ളൂ?
തപോനിഷ്ഠവും മൗനാത്മകവും ആകേണ്ട സന്ന്യാസം പോലും പ്രക്ഷോഭാത്മകമാവണം എന്നല്ലേ പുതിയ പാഠങ്ങള്‍? ഓരോ ദിവസവും സമൂഹമാധ്യമങ്ങളില്‍ നിറഞ്ഞാടുന്ന റീലുകള്‍ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ പണ്ടേ സനാതനധര്‍മ്മം കാക്ക കൊണ്ടുപോയേനെ എന്നു തോന്നും.
മുമ്പൊക്കെ തീപ്പൊരി രാഷ്ട്രീയപ്രസംഗങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പൊ അവയൊക്കെ കോമഡി സ്റ്റൈലായി. ആര്‍ട്ടിസ്റ്റുകളുടെ നയത്തില്‍ വന്ന മാറ്റമാവാം കാരണം. അതല്ലെങ്കില്‍ ജനങ്ങളുടെ ട്രെന്‍ഡില്‍ വന്ന മാറ്റമാവാം. ഇവ രണ്ടും കൂടെയും ആവാം. രാഷ്ട്രീയവും ജനഹിതവും ഒന്നും തനിക്കറിയണ്ട താന്‍ അങ്ങോട്ടു കല്പിക്കുന്നത് എല്ലാരും കേട്ടാല്‍ മതി എന്ന മട്ടില്‍ തീപ്പൊരി പ്രസംഗങ്ങളുടെ പാത തുറക്കുന്ന ചില മഹര്‍ഷിവര്യന്മാരെ ഫേസ് ബുക്കില്‍ കാണാം.
അവര്‍ക്കു വിഷയം ശബരിമലയിലെ ദ്രവ്യമാണ്, ശാസ്താവിന്‍റെ ധര്‍മ്മമല്ല. അയോദ്ധ്യായിലെ ദ്രവ്യം അവര്‍ക്കു വിഷയമേ അല്ല. ഇത് എന്തു തരം സന്ന്യാസമാണ് എന്ന് മനസ്സിലാകുന്നില്ല. ദൈവികമെന്നോ ആസുരികം എന്നോ നിശ്ചയിക്കാനാവില്ല. പുറമെയുള്ള പരിവേഷംകൊണ്ട് ദൈവീകതയെ അതിക്രമിക്കും, അകമേയുള്ള രഹസ്യ അജണ്ട കൊണ്ട് അസുരന്മാരെയും അതിക്രമിക്കും.
മൂലകൃതിയോട് നീതി പുലര്‍ത്തുക എന്ന മര്യാദ പരിഭാഷകള്‍ക്ക് ബാധകമാണ്. മൂലകൃതിയോട് കിളിപ്പാട്ട് എത്രമാത്രം നീതി പുലര്‍ത്തുന്നുണ്ട് എന്നത് പരിശോധന അര്‍ഹിക്കുന്നു.
എന്നാല്‍ സിനിമയില്‍ അങ്ങനെ ഒരു മര്യാദ ഇല്ല. സിനിമ തന്നെ കച്ചവടമാണ്. പത്രധര്‍മ്മം പോലും വസ്തുതകളെ എങ്ങനെയും വളച്ചൊടിക്കുക എന്നത് ആയി മാറിയിട്ടുണ്ടല്ലൊ. അതുകൊണ്ട് സിനിമയിലും വക്രീകരണം ആവാം എന്നായിട്ടുണ്ട്. അത് ജനങ്ങള്‍ക്ക് സ്വീകാര്യമാവുന്ന അനുപാതത്തിലാവുന്നതാണ് സിനിമയുടെ വിജയം.
ധര്‍മ്മപുത്രര്‍ക്കുമേലെ ഭീമസേനനെ മഹത്വവല്‍ക്കരിക്കുന്ന എംടിയന്‍ അജണ്ട ആയ 'രണ്ടാമൂഴം' വിജയിച്ചോ? -- ഇല്ല എന്നു പറയാന്‍ പാടില്ല എന്നു കരുതുന്നു. അങ്ങനെയല്ലേ കരുതാവൂ!
വാല്മീകിരാമായണം എന്നല്ല ടൈറ്റില്‍ വെച്ചിട്ടില്ല, അങ്ങനെയൊരു പ്രതീതി ജനിപ്പിക്കുന്ന വിധത്തിലുമല്ല നിധീഷ് തിവാരി രാമായണത്തെ വെള്ളിത്തിരയില്‍ അവതരിപ്പിക്കുന്നത് എന്നതു ശ്രദ്ധേയമാണ്. "ബോധഹീനന്മാര്‍ക്കറിയാംവണ്ണം ചൊല്ലീടുന്നേന്‍" എന്ന് എഴുത്തച്ഛന്‍ കിളിയെക്കൊണ്ട് പാടിച്ചതുപോലെ ഉള്ള മറ്റൊരു സ്വതന്ത്ര ആവിഷ്കാരമാണ് പുതിയ സിനിമ. വാല്മീകിരാമായണത്തെ കടത്തിവെട്ടിയാണ് അദ്ധ്യാത്മരാമായണം കേരളത്തില്‍ കൊടി കുത്തിയത്. നിതേഷ് തിവാരി അതിനെയും കടത്തി വെട്ടിയിരിക്കുന്നു.
സംസ്കൃതത്തില്‍ എഴുതപ്പെട്ട വാല്മീകിരാമായണത്തിന്‍റെ മലയാളപരിഭാഷ എന്ന നിലയിലാണ് എഴുത്തച്ഛന്‍റെ അദ്ധ്യാത്മരാമായണം തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ബ്രഹ്മാണ്ഡപുരാണത്തിന്‍റെ ഭാഗമായ അദ്ധ്യാത്മരാമായണത്തിന്‍റെ ഭാഷാ ആവിഷ്കാരമാണ് കിളിപ്പാട്ട് രൂപം. അതിന് അദ്ധ്യാത്മരാമായണം എന്ന സംസ്കൃതനാമം തന്നെയാണ് ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. മൂലകൃതിയെ പ്രചാരം കൊണ്ടു പിന്നിലാക്കാന്‍ തലക്കെട്ടു കൊണ്ടു തന്നെ ഭാഷാകാരനു സാധിച്ചിരിക്കുന്നു. രാമായണം കിളിപ്പാട്ട്, രാമായണം വഞ്ചിപ്പാട്ട് എന്നൊക്കെ മലയാളത്തനിമ കലര്‍ന്ന തലക്കെട്ട് ആയിരുന്നുവെങ്കില്‍ അതിനെ ഭാഷാപോഷണമായി കാണാമായിരുന്നു.
സംസ്കൃതപാരമ്പര്യം ദീക്ഷിക്കുന്ന മൂലകൃതികള്‍ പിന്‍തള്ളപ്പെടുന്ന സാഹചര്യം ആശാസ്യമല്ല. മൂലകൃതികളെ തമസ്കരിക്കുന്ന പ്രചാരണ തന്ത്രത്തിന്‍റെ വിജയം പുരാണങ്ങളുടെ വിജയമല്ല, വ്യക്തിഗതമായ മത്സരബുദ്ധിയുടെ വിജയം ആയിത്തോന്നുന്നു. അത് കേരളത്തില്‍ സൃഷ്ടിച്ച മാറ്റം വളരെ വലുതാണ്. മൂലകൃതികളെ വ്യവസായ ലക്ഷ്യത്തോടെ ആര്‍ക്കും എങ്ങനെയും വളച്ചൊടിച്ചു വ്യാഖ്യാനിക്കാം എന്ന ചിന്തയ്ക്ക് കൂടുതല്‍ മാന്യതയും ശക്തമായ ന്യായീകരണം കിട്ടി.
പില്ക്കാലത്തു വളര്‍ച്ച പ്രാപിച്ച ഗദ്യസാഹിത്യത്തില്‍ പൈങ്കിളിക്കഥകള്‍ എന്നൊരിനം പ്രചാരത്തില്‍ വന്നു. അക്ഷരനഗരിയിലെ അച്ചടിമാധ്യമങ്ങളുടെ അത്യധ്വാനം അവിടെത്തുടങ്ങി സമ്പൂര്‍ണസാക്ഷരതയിലേക്ക് കേരളത്തെ നയിച്ചു. അതിനു പിന്നില്‍ വെളിച്ചം കാണിക്കല്‍ എന്ന പുണ്യലക്ഷ്യം മാത്രമേ ഉള്ളൂ! കച്ചവടലക്ഷ്യം ഉണ്ടോ എന്നൊന്നും ആരും പരിശോധിക്കാന്‍ പോവരുത്! കേരളത്തിന് പ്രബുദ്ധ, സമ്പൂര്‍ണസാക്ഷര, തുടങ്ങി പേരെടുക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞല്ലൊ. ഇന്ത്യയിലെ ഇതരസംസ്ഥാനങ്ങള്‍ എന്ന് കേരളത്തിനൊപ്പമെത്തും എന്നോര്‍ത്ത് വിഷമിച്ചാല്‍ മതിയല്ലൊ. സാക്ഷരമൂര്‍ത്തിയായ ശിവന്‍കുട്ടി അണ്ണനെയൊക്കെ തൊഴുതു നമസ്കരിക്കണം.
ഭക്തിപ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ദയനീയമായ അന്ത്യത്തിലേക്കും കാല്പനികതയുടെ മാരകമായ വളര്‍ച്ചയിലേക്കുമാണ് എഴുത്തച്ഛനു ശേഷം കേരളം നീങ്ങിയിട്ടുള്ളത് എന്നു കാണാവുന്നതാണ്. കൃഷ്ണഗാഥ പോലെ ഭക്തിരസം തുളുമ്പുന്ന കൃതികള്‍ ഇവിടെ ഓര്‍മ്മയായി. പൂന്താനത്തിന്‍റെ ലാളിത്യമുള്ള വരികളാണ് ഭഗവാന് അധികം ഇഷ്ടമെന്ന അരുളപ്പാട് ഉണ്ടായിട്ടും, കേരളം പോയത് മേല്‍പത്തൂരിനു പിന്നാലെയാണ്. ജ്ഞാനപ്പാന പാടുന്നത് പി.ലീലയുടെ കാസറ്റു മത്രമാണ്. നാരായണീയ പാരായണ സമിതികള്‍ ക്ഷേത്രം തോറും പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നു. അവരുടെ ഭക്തി അതിഭയങ്കരം ആണെന്നാണ് കേള്‍വി. നാരായണീയത്തിന്‍റെ ഗഹനതലത്തേക്കാള്‍ കാല്പനികമായ വശ്യസൗന്ദര്യം തന്നെയല്ലേ ഇതിനു കാരണം? ഭാഷാസമന്വയം ആയി ട്രെന്‍ഡിങ് ആയിരുന്ന മണിപ്രവാളസാഹിത്യമൊക്കെ പാഠശാലകളില്‍ നിന്നുപോലും പുറത്താക്കപ്പെട്ടു. സമാനശൈലികളില്‍ വിശുദ്ധഭാവനകളോടെ സാഹിത്യരചന ചെയ്യുന്നവരുടെ ഗതിയും തഥൈവ.
കാല്പനികസൃഷ്ടികള്‍ പില്‍ക്കാലത്ത് കച്ചവടച്ചരക്കുകളായി മത്സരിച്ചു മത്സരിച്ച് കുടുംബജീവിതങ്ങളുടെ തകര്‍ച്ചയിലേക്കും മദ്യത്തിലേക്കും മയക്കുമരുന്നിലേക്കും തലമുറകള്‍ നയിക്കപ്പെടുന്ന അവസ്ഥയിലെത്തി. കേരളത്തിന്‍റെ ആത്മീയസാക്ഷരത തകിടം മറിഞ്ഞു. കേരളം എന്നു കേട്ടാല്‍ വിചാരശീലര്‍ക്കു ലജ്ജിക്കണ്ട അവസ്ഥയിലെത്തി. കിളിപ്പാട്ട് ശൈലിയിലുള്ള ലളിതവല്‍ക്കരണം പില്ക്കാലത്തു വന്ന മാറ്റങ്ങളുടെ അടിത്തട്ടില്‍ രാസവളമായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നു. സനാതനഗ്രന്ഥങ്ങളെ ആര്‍ക്കും എങ്ങനെയും സ്വീകരിക്കുകയോ പുറംതള്ളുകയോ ചെയ്യാം എന്ന ദര്‍ശന ആഭാസത്തിലേക്കു വഴി തെളിച്ച മഹത്തായ അതിക്രമം ആയി കാണപ്പെടുന്നു.
എഴുത്തച്ഛനു ശേഷം മൂലകൃതി ഇരുളിലായി എന്ന ഖേദം ആരും എങ്ങും പ്രകടിപ്പിച്ചുകണ്ടിട്ടില്ല. കിളിപ്പാട്ടു തരംഗത്തില്‍ സംസ്കൃതം മുങ്ങിപ്പോയി. ഇത് വലിയ നിര്‍ഭാഗ്യം ആയിരിക്കുന്നു. സ്വന്തം കൃതിയുടെ പ്രചാരണം ലക്ഷ്യമിട്ടുകൊണ്ടുള്ള ബോധപൂര്‍വ്വമായ തമസ്കരണതന്ത്രം ആത്മീയകേരളത്തിന് തെല്ലും ഗുണകരമായിട്ടില്ല എന്നാണ് എന്‍റെ നിരീക്ഷണം. സനാതനധര്‍മ്മത്തിന്‍റെ പിന്തുടര്‍ച്ചാവകാശികള്‍, ആത്മീയതയുടെ ആവശ്യം എന്താണ് എന്നു വെറുപ്പോടെ ചോദിക്കുന്നവരായി മാറുന്നതില്‍ അതിശയമില്ല.
മറ്റീരയലിസത്തില്‍ ആപ്ലാവിതരാവുകയാണ് വേണ്ടത് എന്നു വിശ്വസിച്ച് പരസ്പരം നിരാകരിക്കുന്നവരുടെ ആള്‍ക്കൂട്ടമായി പരിണമിച്ചിരിക്കുകയല്ലേ സനാതനധര്‍മ്മം എന്ന് സൂക്ഷ്മതയോടെ പരിശോധിക്കുക. മെറ്റീരിയല്‍ എന്നതിന് ദ്രവ്യം എന്നാണ് സംസ്കൃതപദം. ദ്രവ്യം എന്നാല്‍ ദ്രവിക്കുന്നത് നശിക്കുന്നത് എന്നര്‍ഥം. ദൃശ്യമാനം വിനശ്യതി എന്നാണ് ശ്രീമദ്ഭാഗവതവും പറയുന്നത്. (കിളിപ്പാട്ടല്ല)
മൂലകൃതിയും വിവര്‍ത്തനവും തമ്മിലുള്ള അന്തരം തനിത്തങ്കവും മുക്കുപണ്ടവും പോലെ വലുതാവുകയും മുക്കുപണ്ടം തനിത്തങ്കത്തേക്കാള്‍ ശ്രേഷ്ഠമാണ് എന്ന ധാരണ വീറോടെ പരക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യത്തില്‍ സത്യം പറയാന്‍ ഇഷ്ടമില്ല എന്ന അവസ്ഥയിലെത്തിയിരിക്കുന്നു, സത്യംവദ എന്ന പല്ലവി ചൊല്ലിയിരുന്നവര്‍. ഇതു മതമല്ല, മതാഭാസം മാത്രം. ഭാരതത്തിന് ഇന്ത്യ എന്നു പറയുമ്പോലെയേ ഉള്ളൂ സനാതനധര്‍മ്മത്തിന് ഹിന്ദു എന്ന നാമം. മൂലനാമത്തിലാണ് അഭിമാനിക്കേണ്ടത് അപരനാമത്തിലല്ല.
ഗുരുതരമായ ഒരു ശാസ്ത്രഗ്രന്ഥത്തിന്‍റെ ലളിതവല്‍ക്കരണം ജനകീയമാണ് എങ്കിലും മൂലകൃതിയോട് നീതി പുലര്‍ത്താതെയുള്ള വിവര്‍ത്തനം അതിന്റെ ഗാംഭീര്യത്തെ കുറയ്ക്കുന്നതായി അനുഭവപ്പെടുന്നു. സാഹിത്യവശാല്‍ മാത്രമല്ല അനുഭവവശാലും കേരളത്തില്‍ പ്രചലിതമായിരുന്ന ഭക്തിപ്രസ്ഥാനം തന്നെ കാല്പനികതയ്ക്ക് വഴിമാറി എന്നു കാണാം.
എഴുത്തച്ഛന്‍റെ ചക്കില്‍ "ആറും നാലും ആടും" എന്ന് അദ്ദേഹം തന്നെ നര്‍മ്മത്തില്‍ പറഞ്ഞിട്ടുള്ള കഥ പ്രസിദ്ധമാണ്. അത് പറയുക മാത്രമായിരുന്നില്ല തെളിയിക്കുക കൂടിയാണ് കിളിപ്പാട്ട് പ്രസ്ഥാനം ചെയ്തത് എന്നു കാണാം. നാലു വേദങ്ങളും ആറു ശാസ്ത്രങ്ങളും ആടുക ആയിരുന്നില്ല, അവയെ 'ആട്ടുക' ആയിരുന്നില്ലേ മലയാളഭാഷയുടെ പിതാവ് ചെയ്തത് എന്ന് പരിശോധിക്കാവുന്നതാണ്. 'ആട്ടിപ്പുറത്താക്കി' എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ അതിശയോക്തി ഉണ്ടോ? അത് കേരളത്തിന്‍റെ പൊതു ആവശ്യം ആയിരുന്നോ? ഇപ്പോഴും അങ്ങനെ തന്നെയാണോ?
ഇത്തരം ഗുരുതരമായ പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്ക് ഒറ്റവാക്കിലുള്ള സമാധാനം ഇതാണ്. 'പോയവഴി അടിക്കുക' എന്നതേ ഇനി രക്ഷയുള്ളൂ. ആചാര്യന്മാര്‍ പറയുന്ന വഴിക്ക് ജനം ഒരിക്കലും വരില്ല. വേദവും ശാസ്ത്രവും ജനങ്ങള്‍ക്ക് ആവശ്യമില്ല, അവര്ക്ക് എന്ത് ആവശ്യമുണ്ടോ അതിനെ വേദവും ശാസ്ത്രവും ആക്കി വേഷഭൂഷാദി സൗന്ദര്യത്തോടെ ചമക്കുക, അതാണ് ബുദ്ധി, അതാണ് ശാസ്ത്രം. എഴുത്തച്ഛന്‍ ഇതു തെളിയിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഇത്രയും വസ്തുതകളുടെ വെളിച്ചത്തില്‍ നിന്നുവേണം നവീനസൃഷ്ടിയായ നിതീഷ് രാമായണത്തെ കാണാന്. അതില്‍ രാവണനും ജടായുവും തിളങ്ങുന്നു. രാമനും സീതയും അഭിനയം മോശമല്ല. രാമന് രാജകല ഉണ്ടെങ്കിലും വെറും സാധാരണ മനുഷ്യന്‍റെ ഭാവമേ ഉള്ളൂ, ഈശ്വരചൈതന്യവികീരണമുള്ള തേജസ്സുറ്റ മുഖം ആയിരുന്നു മനസ്സില്‍. ദുഃഖി ആയ രാമൻ ഭക്തരെയും ദുഃഖിപ്പിക്കുന്നു. രാമന്റെ ദുഃഖം ശ്രദ്ധേയമായി. ശ്രീ.എം.പി.വീരേന്ദ്രകുമാറിന്റെ സങ്കല്പസാക്ഷാത്കാരം പോലെ.
സത്യവും ധർമവും ഞങ്ങൾക്കു ബാധകമല്ല എന്ന മട്ടിൽ ഭക്തന്മാർ സംഘടിച്ച് അധികാരത്തിനും ലാഭത്തിനുമായി പുതിയ പോർമുഖം തുറക്കുമ്പോൾ രാമന് അവതാരത്തിനു ശേഷവും ദുഃഖം തുടരേണ്ടി വരുന്നു.
രാവണന്‍ ശൂര്‍പ്പണഖ തുടങ്ങിയ അസുരകഥാപാത്രങ്ങള്‍ക്കും സുന്ദരമായ മനുഷ്യരൂപങ്ങള്‍ തന്നെയാണ് നിതേഷ് തിവാരി കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നത്. സീതയേക്കാള്‍ സുന്ദരി ആയിരിക്കുന്നു ശൂര്‍പ്പണഖ. ഭീകരമുഖങ്ങളായിരുന്നു മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നത്. ഹിന്ദിക്കാരന് ശൂര്‍പ്പണഖയെ സുന്ദരി ആയി കാണാന് കഴിഞ്ഞത് അദ്ദേഹത്തിലെ നന്മകൊണ്ടു തന്നെയാണ്. മരിച്ചവരെ എന്തിന് മോശമാക്കണം എന്നായിരിക്കാം. ശൂര്‍പ്പണഖക്ക് അത് മരണാനന്തരബഹുമതിയായി.
സായ് പല്ലവിയിലെ സീതയെ കണ്ടെത്തി ലോകത്തിനു കാട്ടിക്കൊടുത്ത ഹിന്ദിവാലാ പ്രണാമം അര്‍ഹിക്കുന്നു. മലയാളത്തനിമയുള്ള ശോഭനയ്ക്കു കൊടുത്ത പ്രമോഷൻ കേരളത്തിന് അഭിമാനമാണ്. കേട്ടുറപ്പിച്ചിട്ടുള്ളതായ പഴയ മുഖങ്ങളെയും ധാരണകളെയും തുടച്ചു മാറ്റാന്‍ ദൃശ്യമാധ്യമമായ സിനിമക്കു കഴിയുന്നു.
പഞ്ചവടിസംഭവം എഴുത്തച്ഛന്‍റെ കിളിപ്പാട്ടില്‍ പറയുന്നതില്‍ നിന്നു വ്യത്യസ്തമായിട്ടാണ് സിനിമ പറയുന്നത്. അതനുസരിച്ച് ശൂര്‍പ്പണഖ രാമനില്‍ മാത്രമാണ് അനുരക്തയാവുന്നത്. രാമന് താല്പര്യം സീതയോടു മാത്രമാണെന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ശൂര്‍പ്പണഖ മായാസീതയായി രാമനെ പിന്തുടരുന്നു. രാമന് അതു തിരിച്ചറിയുന്നില്ല. അത് പുതുമയുള്ള ആവിഷ്കാരമായി തോന്നുന്നു. അതില്‍ യുക്തിഭംഗം ഉണ്ടെന്നു പറയാതെ വയ്യ.
ഈ ലേഖനം ഇവിടെ ഉപസംഹരിക്കുന്നില്ല. അല്പസമയം കഴിഞ്ഞ് അപ്ഡേറ്റ് ചെയ്യുന്നതാണ്. കമന്‍റുകള്‍ക്കു സ്വാഗതം. ഇന്നലെ സിനിമ കണ്ട ശേഷം ഞാന് ഒറ്റ വാക്കില്‍ ഫേസ്ബുക്ക് പോസ്റ്റ് ഇട്ടിരുന്നു -- "രാവണായണം" എന്ന്. അതേ അഭിപ്രായം മറ്റു ചില നിരൂപകരും രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളതായി പിന്നീടു കണ്ടു. വിചാരശീലര്‍ക്ക് വംശനാശം വന്നിട്ടില്ല എന്ന സമാധാനം കിട്ടി.
മേലെ ചിത്രത്തിലുള്ളത് നിധീഷിന്‍റെ റീപ്ലേസ്മെന്‍റ് വരുന്നതിനു മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന മലയാളികളുടെ രാവണസങ്കല്പമായിരുന്നു. എഴുത്തച്ഛനില്‍ നിന്നും മനസ്സില്‍ പതിഞ്ഞത്.
കാട്ടാളനായിരുന്ന രത്നാകരനാണല്ലൊ വാല്മീകി മഹര്‍ഷി ആയി പരിണമിച്ച് രാമായണം എഴുതിയത്. അദ്ദേഹം രാവണനെന്ന കഥാപാത്രത്തെ വെറുപ്പിന്‍റെ കണികകള്‍ ഉള്ളില്‍ വെച്ച് മോശക്കാരനായിട്ടല്ല ചിത്രീകരിച്ചിട്ടുള്ളത്. പ്രതിപക്ഷബഹുമാനത്തോടെയാണ്. രാവണനെ ധര്‍മ്മരക്ഷയുടെ ഭാഗമായി വധിക്കാനും വിധിക്കാനും സാക്ഷാല്‍ മഹാവിഷ്ണുവായ ശ്രീരാമചന്ദ്രന്‍ ഉള്ളപ്പോള്‍ അതിനു മുന്നേ രാമന് ചമഞ്ഞ് ഗ്രന്ഥകാരന്‍റെ വക ഒരു ചിത്രവധം അനുചിതമാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് വാല്മീകിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാല്‍ എഴുത്തച്ഛന്‍ മാറി ചിന്തിച്ചു. ദുഷ്ടനാം നിശാചരന്‍ എന്നൊക്കെ മുന്‍കൂട്ടി വിധിച്ച് രാമധര്‍മ്മം ഭക്തനെന്ന നിലയില്‍ താനും അനുഷ്ഠിക്കുന്നു എന്ന നിലയില്‍ അസുരവിദ്വേഷം പരത്തുകയല്ലേ ചെയ്തത് എന്നു നോക്കുക. അതൊരു സംസ്കൃതനിലവാരമുള്ള ചിന്തയുടെ പിന്തുടര്‍ച്ച ആവാനിടയില്ല, വിദ്വേഷഭാവനകളോടാണ് മലയാളികള്‍ക്ക് കൂടുതല്‍ ആഭിമുഖ്യം എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞുകൊണ്ടു തന്നെ ഉള്ള ബുദ്ധിപരമായ കളി -പ്രചാരണതന്ത്രം- ആവണം അത്. അതിനെ കുബുദ്ധികള്‍ അതിനെ ഒരിക്കലും കുബുദ്ധി ആയി കാണുകയില്ല എന്ന നേട്ടവുമുണ്ട്.
പോകുന്ന വഴി അടിച്ചുകൊണ്ടുള്ള വഴികാട്ടല്‍ സേവനം. കേരളത്തിലെ സന്ന്യാസിമാര്‍ പിന്തുടരുന്നതും അതു തന്നെ. ക്ഷേത്രങ്ങളില്‍ ഷര്‍ട്ട് ഇട്ടുകൊണ്ട് പ്രവേശിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള പ്രക്ഷോഭം അതിന്റെ ഭാഗം തന്നെ. ചെരിപ്പ് ധരിക്കാനും ഭക്തന് അവകാശമില്ലേ എന്ന വലിയ ചോദ്യം ഇനി പ്രതീക്ഷിക്കണം. അതൊക്കെ സനാതനത്വമായി എല്ലാരും തലകുലുക്കി സമ്മതിച്ചുകൊടുക്കുകയും വേണം. മുഷ്ടി ചുരുട്ടിയെറിഞ്ഞു വിളിക്കാം-- ജയ് ശ്രീറാം.
എനിക്ക് ഇതില്‍ തോന്നുന്നത് ഒരു കോമഡിയാണ്. പാമ്പിനെ ഭയന്ന് നിലവിളിക്കുന്ന ഒരാള്‍. അതു കേട്ടു വന്ന മറ്റൊരാള്‍ അതിനെ തല്ലിക്കൊന്നിട്ടു പോയി. നിലവിളി കേട്ട് ആളുകള്‍ വരുന്നു എന്നു കണ്ടപ്പോള്‍ നിലവിളിച്ചയാള്‍ രണ്ടാമന്‍ കളഞ്ഞിട്ടുപോയ വടി എടുത്ത് ചത്ത പാമ്പിനെ വീണ്ടും തല്ലി ഹീറോ ആയി. ഇത്തരം ഒരു ഹീറോയിസം അല്ലേ എഴുത്തച്ഛന്‍ കാണിച്ചത് എന്ന് ഞാന് ചിന്തിക്കുന്നു. രാമാസായകമേറ്റ് മോക്ഷം വരിച്ച രാവണനെ എന്തിന് ദുഷ്ടനെന്ന് മുദ്ര കുത്തണം? മരണാനന്തര'ബഹുമതി'യോ!
അഥവാ എഴുത്തച്ഛന്‍ ചെയ്തതാണ് ശരിയെന്നാണ് കേരളീയരുടെ അഭിപ്രായമെങ്കില്‍ നിധേഷ് തിവാരി ചെയ്തതും ശരി തന്നെയാണ്. പരേതരായവരോട് എന്തിന് വിദ്വേഷം? രാവണനെയും ശൂര്‍പ്പണഖയെയും ഗ്ലാമറസ് ആയി ചിത്രീകരിക്കട്ടെ. അവരൊന്നും ചിതയില്‍ നിന്ന് എഴുനേറ്റ് വന്ന് ശപിക്കാനോ അനുഗ്രഹിക്കാനോ പോവുന്നില്ല. ചിരിക്കണോ കരയണോ എന്ന കണ്‍ഫ്യൂഷനിലാകുന്നത് ശ്രീരാമന്‍ മാത്രം ആയിരിക്കും. രാമന് അര്‍ഹിക്കുന്നത് ആദരവോ സഹതാപമോ എന്ന ഗൗരവം കലര്‍ന്ന സംശയം രാമഭക്തര്‍ക്കും തോന്നാം.
ഞാനൊരു ഫിലിം അനലിസ്റ്റല്ല. പഠിതാവു മാത്രം. സംശയം തോന്നുന്നവ വെറുതെ കുറിച്ചിടും. അല്ലാതെ ആരോടു ചോദിക്കാന്‍! സംശയം ചോദിക്കുന്നവരെ കണ്ടുകൂടാത്തവരും പ്രബുദ്ധന്മാരായി അഭിനയിച്ചു വിലസുകയാണ്. ആരെങ്കിലും മറുപടി തന്നാലായി എന്ന പ്രതീക്ഷയിലാണ് വല്ലതുമൊക്കെ സ്വയം എഴുതുന്നത്. അതരുതെന്നാണ് ഗുരൂപദേശം. പകരം ഭാഗവതം വായിച്ചാല്‍ മതിയെന്നും... ഭാഗവതം എന്‍റെ ധാരണകളെ തിരുത്തുകയല്ല പതിന്മടങ്ങ് ശക്തീഭവിപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. മറ്റൊരു ഗുരുനാഥന്‍ എന്നപോലെ.
ജയ് ശ്രീറാം.
Updated Version സഹവായന, പരിശോധന, നിരൂപണം -- Chat Gpt
